Το καλοκαίρι που έγινα κι εγώ δεκατεσσάρων
αγόρασα περήφανη το πρώτο μου σουτιέν
κι όπως καθρεφτιζόμουνα στα μάτια των φαντάρων,
το 'νοιωθα και ζωντάνευε το ψεύτικο σατέν.
Αγόρια με τις μάγισσες, φεύγαν, μοτοσικλέτες
κι άγνωστες λέξεις χάιδευαν τ' αφτιά μου βιαστικά,
αυτές που στου σχολείου μας τις άθλιες τουαλέτες
μ' αναστατώναν κι έτρεχα κρυφά στα λεξικά.
Με το καλοκαίρι μάλωσα
και ποτέ μου δεν μεγάλωσα.
Έξω απ' τα σφαιριστήρια σε πλήρη απαρτία
ο Μπάρκουλης, ο Κούρκουλος, ο Κώστας Κακκαβάς,
Χριστέ μου, έλεγα μέσα μου, αν είναι αμαρτία,
αξίζει και στην κόλαση για χάρη τους να πας.
Τα βράδια που με στένευε το παιδικό κρεβάτι
μονάχη ονειρευόμουνα πουκάμισα ανοιχτά
κι άλλα πολύ πιο φοβερά και πάθαινα ένα κάτι
κι άιντε μετά να κοιμηθείς ύστερ' απ' όλ' αυτά.
Με το καλοκαίρι μάλωσα
και ποτέ μου δεν μεγάλωσα.
Το καλοκαίρι που έγινα κι εγώ δεκατεσσάρων
εκείνο που μου κόστισε απ' όλα πιο ακριβά,
ήταν που ήρθε η ζωή και μου 'μαθε άρον-άρον
πως τα ωραία πάντοτε θα γίνονται κρυφά.
Με το καλοκαίρι μάλωσα
και ποτέ μου δεν μεγάλωσα.
.-.-.-.
στίχοι: Αφροδίτη Μάνου μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου δίσκος: Καιρός για δύο (1990)
Γιαννάκη μου κουρεύτηκες, σε πήρανε φαντάρο,
μ' αυτό το νέο σου το λουκ, είσαι μεγάλη τρέλα,
πολύ σου πάει το γουλί, Γιαννάκη σε γουστάρω,
αυτό μου έλεγε προχτές κι η Μέρκελ η Αγκέλα!
Γιαννάκη κάτσε φρόνιμα για να τους ξεχρεώσεις,
να σου κουρεύουν τη ζωή, τώρα με το ψαλίδι,
να σου πουλάνε μετρητοίς και να σου δίνουν δόσεις
και να σε κάνουν, τελικά, σαν κουρεμένο γίδι!
Με γεια το κούρεμα, με γεια το κούρεμα και το μεγάλο δούλεμα!
Με γεια το κούρεμα, με γεια!
Κι ας σε μουτζώνουν τα παιδιά!
Γιαννάκη πάει σύννεφο στο σβέρκο η σφαλιάρα,
με φόρους σου αρπάξανε και τα λεφτά που είχες,
αυτοί και τα κανάλια τους σε πήξαν στην παπάρα,
τα λόγια και τα έργα τους, ήτανε όλα τρίχες!
Με την ψιλή σου πήρανε τα όμορφα μαλλιά σου,
ήσουνα, λέει, άτακτος κι εσύ παλιοκαράφλα,
για αυτό σου πήραν το ψωμί, το σπίτι, τη δουλειά σου,
και σε διαπομπεύουνε στο γάιδαρο καβάλα!
Με γεια το κούρεμα, με γεια το κούρεμα και το μεγάλο δούλεμα!
Με γεια το κούρεμα, με γεια
κι ας σε μουτζώνουν τα παιδιά!
Με γεια σας!
Γιάννη "μαζί τα φάγανε" και τώρα θα πληρώσεις!
Πόσες φορές σε έσωσε εκείνος ο καημένος,
που σου 'φερνε τα δάνεια, σε πούλαγε με δόσεις...
Μια μέρα πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος!
Με γεια!
Κουρέψαν τα ομόλογα, κουρέψαν και τη χώρα
και όλοι πια το ξέρουμε ότι δεν πάει άλλο!
Θ' αρχίσω τα βρομόλογα, τώρα θα πάρω φόρα
και θα τους στείλω όλους τους, μια και καλή στο διάολο!
Με γεια το κούρεμα, με γεια το κούρεμα και το μεγάλο δούλεμα!
Με γεια το κούρεμα, με γεια
κι ας σε μουτζώνουν τα παιδιά!
Γιάννη μου τα ομόλογα, τι τα 'χεις κουρεμένα;
Τα κούρεψε η τράπεζα, τα κούρεψε η Ευρώπη!
Με βάλαν στο Μνημόνιο, κουρέψανε κι εμένα
και με έχουν βάλει βάρδια, να πλένω την καλλιόπη!
Μα δεν αντέχω, μάνα μου, το χρέος και τους ξένους,
τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί τους έχω εγώ χεσμένους,
αυτοί που κλέψαν τα λεφτά να τα πληρώσουν μόνο,
δεν τα χρωστάω εγώ αυτά, ΔΕΝ ΕΧΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ!
Με γεια το κούρεμα, με γεια το κούρεμα και το μεγάλο δούλεμα!
Με γεια το κούρεμα, με γειά
κι ας σε μουτζώνουν τα παιδιά!
.-.-.-.
στίχοι: Αντώνης Ανδρικάκης
μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης
ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου, Σάκης Μπουλάς, Γρηγόρης Ψαριανός, Αδερφοί Κατσάμπα, Βασίλης Καζούλλης, Λάκης Παπαδόπουλος, Μίλτιάδης Πασχαλίδης, Γιάννης Ζουγανέλης
cd: Με γεια το κούρεμα (2012)
(το cd κυκλοφόρησε με την Real News στις 26/2, εξαντλήθηκε και θα επανακυκλοφορήσει από την ΕΜΙ)
--- Γρηγόριε μάλλον πρέπει να αποκηρύξεις την συμμετοχή του στο τραγούδι! :P
Το φως του φεγγαριού σπασμένο απ' τις κουρτίνες
σε χίλιες ασημένιες σερπαντίνες,
το άρωμα του έρωτα σκορπίζει μες στη νύχτα,
"Κουράστηκα", της λέει "καληνύχτα!"
Το χέρι της γλιστράει μηχανικά,
στο στήθος, στο λαιμό του, στα μαλλιά,
"Φρόνιμα", λέει αυτός και τη φιλάει,
γυρνάει στο πλάι...
Η ανάσα του σιγά-σιγά βαραίνει
και 'κείνη, τον ακούει και σωπαίνει..
Όμως απόψε πάλι δε νυστάζει
και λύνει τ' άλογό της και καλπάζει...
Και φεύγει για το άγνωστο,
παρέα μ' έναν άγνωστο,
το σώμα της λικνίζεται,
ντρέπεται, βασανίζεται
κι ας είναι η απιστία της,
μόνο στη φαντασία της...
Ναι, στη φαντασία της...
Στο βάθος οι σκιές του διαδρόμου
και ο μακρινός απόηχος του δρόμου,
το ξυπνητήρι δείχνει δώδεκα παρά
κι οι αποπάνω ακόμα παίζουνε χαρτιά...
Μα η νύχτα προχωράει και εκείνη δεν κοιμάται,
πού πήγε η ζωή της, δε θυμάται...
Σηκώνεται προσεκτικά στις μύτες των ποδιών της
και βγαίνει τρομαγμένη απ' τ' όνειρό της...
Πηγαίνει στο ψυγείο,
το φαγητό είναι κρύο
καλύτερα ένα μήλο, λέει
και παίρνει ένα μήλο
το μήλο στο 'να χέρι,
στο άλλο το μαχαίρι,
το μαχαίρι...
Αφήνει την κουζίνα βιαστικά,
μην τύχει και ξυπνήσουν τα παιδιά
και τότε άρχισε να κλαίει στα σκοτεινά,
γιατί δεν είχε πια να πάει πουθενά...
Το φως του φεγγαριού στο χρώμα της κουρτίνας
κι αυτή με το μαχαίρι της κουζίνας...
Το αίμα από το στήθος του πετιέται συντριβάνι,
στους τοίχους, στα σεντόνια, στο ταβάνι...
Τα χέρια της δυο κόκκινα κλαδιά,
ανεβοκατεβαίνουν σαν σφυριά...
Δεν κλαίει πια, δεν ακούει, ούτε μιλάει...
Χαμογελάει...
Πολύ το ευχαριστήθηκε
και έπεσε και κοιμήθηκε...
Και το πρωί που ξύπνησε,
τον χάιδεψε, τον φίλησε,
που γύρισε απ' τον θάνατο,
να πάει στο μεροκάματο...
Στο μεροκάματο...
Το βράδυ, πάλι, με το φως του φεγγαριού,
θα ξαναγίνει μια λεπίδα μαχαιριού,
γιατί, όπως έλεγε και η μάνα της παλιά,
το μήλο πέφτει πάντα κάτω απ' τη μηλιά...
.-.-.-.
στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου
δίσκος: Καιρός για δύο (1990)
Στη χώρα των ηρώων γεννήθηκα κι εγώ,
αντάρτες και θεοί η κληρονομιά μου,
μετρούσα τούς αιώνες με τον ήλιο αρχηγό,
τα θαύματα του κόσμου όλα δικά μου.
Μα κύλησαν τα χρόνια σε λάθος ποταμό,
ξεφτίλα, τηλεόραση και πλήξη,
τα πλοία στο λιμάνι σκουριάζουνε καιρό
κι ένα αεράκι να μη λέει να φυσήξει
Φεύγει ένα κορίτσι, τρέχει σαν τον άνεμο,
σαν το χελιδόνι μπαίνει στην οθόνη,
άστραψε το νήμα, όνειρο παράνομο...
Θεέ μου, φτάνει πρώτο!
Για ποια Ελλάδα, ρε γαμώτο;
Αθάνατη πατρίδα μου, προεκλογική,
της αφασίας και του μετ’ εμποδίων,
αδίστακτο τοπίο, τροχιά ελλειπτική,
των οραμάτων και των μυστηρίων.
Μια πίκρα, μια μιζέρια που φτάνει ως το λαιμό
με το που ανοίγεις την εφημερίδα...
Ελλάδα σ’ αγαπούσα κι ακόμα σ’ αγαπώ
όπως σε πρόλαβα, σε γνώρισα, σε είδα.
Φεύγει ένα κορίτσι, τρέχει σαν τον άνεμο,
σαν το χελιδόνι μπαίνει στην οθόνη,
άστραψε το νήμα, όνειρο παράνομο...
Θεέ μου, φτάνει πρώτο!
Για ποια Ελλάδα, ρε γαμώτο;
Στη χώρα των ηρώων, γεννήθηκα κι εγώ,
βαριά, πολύ βαριά η κληρονομιά μου,
τις μέρες να μετρώ με ένα ήλιο ναυαγό,
τα τραύματα του κόσμου όλα δικά μου...
.-.-.-.
στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Αφροδίτη Μάνου
δίσκος: Που πας καραβάκι με τέτοιο καιρό (1994)
Τραγούδι γραμμένο με αφορμή τη νίκη της Βούλας Πατουλίδου στους Ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης, το 1992, στα 100 μέτρα με εμπόδια και την κραυγή της "Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!"
Την καλή μου την καρδιά δεν την εκτιμάς!
Αυτοκίνητα και λούσα τώρα προτιμάς!
Την αγάπη μας τη βγάζεις τσάμπα στο σφυρί!
Να χωρίσουμε δεν πρέπει! Όχι, δεν μπορεί!
Τί να κάνω, τί να κάνω πες μου,
με βαρέθηκε κι ο καναπές μου!
Άνθρωπο δεν θέλω πια να δω!
Τι να κάνω, τώρα η καημένη,
μόνη και στο κλάμα βουτηγμένη!
Μια γυναίκα χάνεται εδώ!
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαμε μαζί
κι όπως πας θα μου το κλείσεις πια το μαγαζί!
Περηφάνια σου 'χα δώσει και εγωισμό,
που σου είπα δεν θ' αντέξω άλλο χωρισμό!
.-.-.-.
στίχοι, μουσική: Αφροδίτη Μάνου
ερμηνεία: Ελένη Τσαλιγοπούλου
cd: Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο (ost) (2001)
