Ειρήνη Κονιτοπούλου Λεγάκη - Βεγγέρα

Τι είναι αυτό που νοσταλγώ
και
θέλω να 'μαι στο χωριό
και
θέλω να 'μαι στο χωριό
άμα βραδιάζει η μέρα
άμα βραδιάζει η μέρα...

Ίσως θυμάμαι τις βραδιές
πα-
ρέα με τις κοπελιές
πα-
ρέα με τις κοπελιές που
κάναμε βεγγέρα
άμα βραδιάζει η μέρα...

Στο σπίτι της κυρά-Μαριάς
το
πιο καλό της γειτονιάς
το
πιο καλό της γειτονιάς
πηγαίναμε τα βράδια
πηγαίναμε τα βράδια.

Κι ανάβαν σαν ηλεκτρικά
τα
τόσο συμπαθητικά
τα
τόσο συμπαθητικά
στο βόλτο τα λυχνάρια
πηγαίναμε τα βράδια.

Η μια μαντήλια έδενε
κι
η άλλη ρόκα έκανε
κι
η άλλη ρόκα έκανε
κι εγώ τους τραγουδούσα
κι εγώ τους τραγουδούσα.

Για να μ' ακούει στα στενά
της
γειτονιάς μου τα στενά
στης
γειτονιάς μου τα στενά
ο νιός που αγαπούσα
κι εγώ τους τραγουδούσα

Στην ξενιτιά έχω λεφτά,
μα
δεν με συγκινούν αυτά,
μα
δεν με συγκινούν αυτά
όσο πολλά και να 'ναι
όσο πολλά και να 'ναι

Όσο εκείνες οι καλές
πα-
λιές κι αξέχαστες βραδιές,
πα-
λιές κι αξέχαστες βραδιές,
που δεν ξαναγυρνάνε,
όσο πολλά και να 'ναι!

.-.-.-.

στίχοι: Ειρήνη Χάλκου
μουσική: Γιώργος Κονιτόπουλος
ερμηνεία: Ειρήνη Κονιτοπούλου Λεγάκη
δίσκος: Από λιμάνι σε λιμάνι (1975)

Ειρήνη Κονιτοπούλου Λεγάκη - Χιονιές

Η στούπα πέφτει απαλά
αααχ και μου 'ρχονται στο νου πολλά
αχ όσο θωρώ τα χιόνια
αχ όσο θωρώ τα χιόνια

Όταν επαίζαμε χιονιές
στα δώματα και στις γωνιές
αχ τα περασμένα χρόνια
αχ όσο θωρώ τα χιόνια

Το κρύο κι ο βαρύς χιονιάς
παιχνίδι ήτανε για μας
αχ κι ένα μεγάλο γλέντι
αχ κι ένα μεγάλο γλέντι

Που προσπαθούσε κάθε μια
να πρωτοδώσει μια χιονιά
αχ στον πιο καλό λεβέντη
αχ κι ένα μεγάλο γλέντι

Ας ξαναζούσα μια χιονιά
όπως εκείνη τη χρονιά
αχ να τη ξαναγλεντούσα
αχ να τη ξαναγλεντούσα

Κι ας έτρωγα ψωμί κι ελιά
αααχ και μια ζεστή φασκομηλιά
αχ με κείνον π' αγαπούσα
αχ να την ξαναγλεντούσα



.-.-.-.

στίχοι: Ειρήνη Χάλκου
μουσική: Γιώργος Κονιτόπουλος
ερμηνεία: Ειρήνη Κονιτοπούλου Λεγάκη
δίσκος: Αθάνατα νησιώτικα Νο1 (1978)

στούπα: νιφάδα χιονιού
δώματα: οι ταράτσες των σπιτιών