Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε...
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος,
δίχως απ' όξω, ή από πέρα, να προσμένεις τίποτα!
Δε θα'χεις άλλο πάρεξ μοναχά να ζεις.
Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε...
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
τόσο μα τόσο σοβαρά,
που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ'έναν τοίχο,
με τα χέρια σου δεμένα...
Ή, μέσα στ' αργαστήρι,
με λευκή μπλούζα και μαύρα ματογυάλια,
θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι ανθρώποι.
Οι ανθρώποι, που ποτέ δε θα'χεις δει το πρόσωπό τους!
Και θα πεθάνεις ξέροντας καλά,
πως τίποτα πιο ωραίο,
τίποτα πιο αληθινό,
απ'τη ζωή δεν είναι!
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά,
τόσο μα τόσο σοβαρά,
που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου!
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου,
μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις,
όσο κι αν τον φοβάσαι!
Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά!
.-.-.-.
ποίηση: Ναζίμ Χικμέτ (απόδοση στα ελληνικά, Γιάννης Ρίτσος)
μουσική, ερμηνεία: Μάνος Λοΐζος
δίσκος: "Γράμματα στην αγαπημένη" (1983)
- στον πατέρα μου που χθες έκλεισε τα 86 του κι ακόμα φυτεύει δέντρα...
"Τα τραγούδια της φωτιάς" είναι το μοναδικό ντοκιμαντέρ που γύρισε ο Νίκος Κούνδουρος. Η ταινία καταγράφει το κλίμα που επικρατούσε τις πρώτες μέρες μετά την πτώση της χούντας με άξονα δύο συναυλίες: στο στάδιο Καραϊσκάκη με το Μίκη Θεοδωράκη και στο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας με το Γιάννη Μαρκόπουλο. Εμβόλιμα υπάρχουν και μαρτυρίες βασανισθέντων που περιγράφουν την κόλαση που έζησαν στα χέρια των βασανιστών τους ενώ η ταινία καλύπτει χρονικά την περίοδο 24/7/1974 - 17/11/1974 ως την πρώτη δηλαδή επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. 
"Τα Τραγούδια της Φωτιάς το μόνο ντοκιμαντέρ που έχω φτιάξει, είναι μια ταινία συντεθειμένη από φωνές και αιτήματα όπως αυτά διαμορφώθηκαν στους δρόμους της Αθήνας αμέσως μετά την παλινόρθωση της Δημοκρατίας. Μία ταινία ωδή στη λευτεριά. Αυτό τίποτε άλλο" είπε ο Νίκος Κούνδουρος για την ταινία στο cinefilia.gr
