Μελίνα Κανά - Απ'τα κρυμμένα να σωθείς

Απόψε πάλι που θα βγεις,
θέλω να πιεις και να μεθύσεις,
απ' τα κρυμμένα να σωθείς,
στα περασμένα να γυρίσεις.

Ό,τι σε φέρνει τιμωρεί,
ό,τι σε διώχνει σε λυτρώνει,
άδειο ποτήρι η ζωή,
ή το γεμίζεις, ή σε κόβει.
Απόψε πάλι που θα βγεις
θέλω να πιεις και να μεθύσεις...

Απόψε πάλι που θα 'ρθεις,
την πόρτα πίσω σου να κλείσεις,
από γυναίκα θα κρυφτείς,
μα σε γυναίκα θα γυρίσεις.

Ό,τι σε φέρνει τιμωρεί,
ό,τι σε διώχνει σε λυτρώνει,
άδειο ποτήρι η ζωή
ή το γεμίζεις ή σε κόβει.
Απόψε πάλι που θα 'ρθεις,
την πόρτα πίσω σου να κλείσεις...

.-.-.-.

στίχοι, μουσική: Κώστας Καλδάρας
ερμηνεία: Μελίνα Κανά
δίσκος: Τραγούδια απ' το παράθυρο (1998)

Μίκη Θεοδωράκη - Οι χαρταετοί

μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
σόλο μπουζούκι: Γιώργος Ζαμπέτας
δίσκος: Η γειτονιά των αγγέλων (1963)
μουσική για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που ανέβηκε στις 4/10/1963 στο θέατρο Κοτοπούλη-Rex με τους Τζένη Καρέζη, Νίκο Κούρκουλο, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Δημήτρη Νικολαΐδη, Αλίκη Ζωγράφου, Ζωή Φυτούση κ.ά.

"Το 1962, όταν έκανα τη φωνοληψία στο δίσκο 'Η γειτονιά των αγγέλων', είχα στο μπουζούκι τον Ζαμπέτα, αυτός παίζει ένα γλυκό μπουζούκι. Οι μουσικοί οι δικοί μου ήταν πιο κλασικοί, ο Χιώτης επίσης ήταν πιο αιχμηρός, πιο δεξιοτέχνης. Ποιο 'ποιητής' στο μπουζούκι ήταν ο Ζαμπέτας, ο οποίος ήταν και γλυκύτατος άνθρωπος. (...)Εκεί λοιπόν στο σπίτι μου κάναμε πρόβες. 'Παράμ... παράμ...' εγώ το έπαιζα στο πιάνο. Τότε μπήκε ο Ζαμπέτας, εγώ δεν τον κατάλαβα. Του άρεσε αυτό που άκουσε, έβγαλε το μπουζούκι μόνος του και 'παράμ... παράμ...' και μου λέει:
'Ρε, σακουλεύεσαι τι ωραίο που είναι αυτό;'
Καθόμαστε και το κάνουμε πρόβα. Αυτός το έπαιζε πρώτη φορά και κατευθείαν πήγαμε στο στούντιο και κάναμε αυτόν το μαγικό δίσκο"
Μίκης Θεοδωράκης (από το βιβλίο του Γ. Μαλούχου, "Άξιος εστί", εκδόσεις Λιβάνη, 2003)

Καίτη Χωματά - Ξημερώνει

Ανέβασα το αγαπημένο μου αυτό τραγούδι έτσι όπως πρωτακούσθηκε στην ταινία γιατί μ' αρέσει κι όλη η απλότητα της σκηνής με το ταβερνάκι, το jukebox, τα δύο μωράκια (αλογάκι και κοριτσάκι) που παίζουν και η γαλήνη της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου...  Επειδή όμως κόβεται απότομα, το βάζω και σε μια μεταγενέστερη εκτέλεση κι ας μην είναι τόσο καλή η Χωματά όπως τότε... Στα σχόλια στο youtube αναφέρει ένας χρήστης:
"Το αγαπημένο του Μάνου Λοΐζου που έλεγε στον Μαμαγκάκη:"Τι ωραίο τραγούδι αυτό το περιμένεις-περιμένεις, τρεις φορές έσπασα το δισκάκι!"...

Περιμένεις περιμένεις...
κι η μέρα φεύγει πίσω δε γυρνά.
Βαρύς ο ίσκιος στο στενό σου δρόμο
κι είναι φαρμάκι πια τα δειλινά.

Τόσα χρόνια μαύρα χρόνια
και σ' αγαπώ ζωή ακόμα.

Βάζω πέτρα προσκεφάλι
κι είναι μαχαίρι μαύρο η νυχτιά...
Μα ξημερώνει κι όλα θα περάσουν,
θα σβήσει ο ίσκιος που 'χεις στη καρδιά.

Τόσα χρόνια μαύρα χρόνια
και σ' αγαπώ ζωή ακόμα.

.-.-.-.

στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος
μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης
ερμηνεία: Καίτη Χωματά
από την ταινία "Σιλουέτες" (1967) 
σενάριο, σκηνοθεσία: Κωστής Ζώης 
με τους Πέρη Παραβού, Νικηφόρο Νανέρη, Χρήστο Τσάγκα, Μαρτίν Μάρσαλ, Αθανασία Συγγελάκη, Χρήστο Ζορμπά, Ρίτα Μπενσουσάν, Πάνο Γκιώκα, Νίκο Πασχαλίδη κ.α.

Καίτη Χωματά - Στον ουρανό είν ένα αστέρι

Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
είν ένα αστέρι μακρινό,
μες στον ατέλειωτο ουρανό.
Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
που είναι μονάχο του και που το συμπονώ.

Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
τις νύχτες όταν τριγυρνώ,
γυρνάει κι αυτό στον ουρανό.
Στον ουρανό βρήκα ένα ταίρι,
βρήκα ένα σύντροφο της νύχτας φωτεινό.

Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
είν' ένα αστέρι εκεί ψηλά,
που πάντα μου χαμογελά.
Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
που του 'χω πει τα όνειρά μου τα δειλά.

Το περσινό το καλοκαίρι
μες στης νυχτιάς την ομορφιά,
μού εκρατούσε συντροφιά.
Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
που μου το έκρυψε μια γκρίζα συννεφιά.
.-.-.-.

στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος
μουσική: Γιάννης Σπανός
α' ερμηνεία από την Καίτη Χωματά στην ταινία "Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι" (1966) του Αλέκου Σακελλάριου, με τους Άννα Φόνσου, Γιάννη Βογιατζή, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Γιάννη Γκιωνάκη κ.α.

Δούκισσα - Στον ουρανό είν ένα αστέρι

Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
είν ένα αστέρι μακρινό,
μες στον ατέλειωτο ουρανό.
Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
που είναι μονάχο του και που το συμπονώ.

Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
τις νύχτες όταν τριγυρνώ,
γυρνάει κι αυτό στον ουρανό.
Στον ουρανό βρήκα ένα ταίρι,
βρήκα ένα σύντροφο της νύχτας φωτεινό.

Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
είν' ένα αστέρι εκεί ψηλά,
που πάντα μου χαμογελά.
Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
που του 'χω πει τα όνειρά μου τα δειλά.

Το περσινό το καλοκαίρι
μες στης νυχτιάς την ομορφιά,
μού εκρατούσε συντροφιά.
Στον ουρανό είν' ένα αστέρι,
που μου το έκρυψε μια γκρίζα συννεφιά.
.-.-.-.

στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος
μουσική: Γιάννης Σπανός
ερμηνεία: Δούκισσα
δίσκος 45 στροφών
α' εκτέλεση από την Καίτη Χωματά στην ταινία "Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι" (1966) του Αλέκου Σακελλάριου, με τους Άννα Φόνσου, Γιάννη Βογιατζή, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Γιάννη Γκιωνάκη κ.α.

Μελίνα Κανά - Λένε

Λένε πως αν κανείς γεννιέται,
κλαίει γιατί πονά,
κλαίει γιατί στη ζωή τυραννιέται,
όποιος ξαναγυρνά.

Mα εγώ γεννιέμαι και πεθαίνω μαζί,
γιατί είσαι η ίδια η μοίρα μου εσύ.

Λένε πως αν κανείς πεθαίνει,
κρυφά χαμογελά,
κάτι θα βλέπει, κάτι συμβαίνει
και κάποιους χαιρετά.

Mα εγώ γεννιέμαι και πεθαίνω μαζί.
γιατί είσαι η ίδια η μοίρα μου εσύ.

.-.-.-.

στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
ερμηνεία: Μελίνα Κανά
δίσκος: Της μέρας και της νύχτας (1992)

Σωκράτης Μάλαμας, Μελίνα Κανά - Χίλια πρόσωπα

-Aν έχεις δρόμο ανοιχτό και το μυαλό σου καθαρό,
έχω το νού μου στις σκιές, τις πόρτες μου κλειστές.
-Δεν αγαπάς, βολεύεσαι, στις ηδονές σου καίγεσαι,
κοιτάς καθρέφτες κι απορείς και λες πως δεν μπορείς.

-Πρόσωπα χίλια τί να πω, που ν' ακουμπήσω να σταθώ,
σας κουβαλώ καθημερινά σαν ψέμματα στιφά.
-Mην ακουμπάς τη λύπη σου, δεν έχει σπίτι η τύχη σου,
χιλιάδες αν σε κουβαλούν, χιλιάδες θα πονούν

-Mες στης Πανδώρας την ψυχή φοβήθηκα κι έχω κρυφτεί,
έκλεψα δώρα απ' τη σιωπή και να η ανταμοιβή.
-Δως μου το χέρι σου ψυχή, δεν έχει δρόμο η φυλακή,
μέσα σου κι έξω αντηχούν, τα βήματα όπου βρουν.

.-.-.-.

στίχοι, μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας, Μελίνα Κανά
δίσκος: Της μέρας και της νύχτας (1992)

Μελίνα Κανά - Μοιραία

Αφού λοιπόν τα πάντα είναι γραμμένα
από της μοίρας το στυλό και το μελάνι
ότι από 'μένα είναι και θα είναι διαλεγμένα
είναι αυταπάτη μες της πλάσης την πλεκτάνη

Άρα δε φταίω που σε χώρισα μωρό μου
κι άσε με μόνη μέσα στο διπλό καημό μου
να ψάχνω λυσσασμένα για να βρω μια λύση
που θα 'ναι πάλι ό,τι η μοίρα αποφασίσει

Άρα είμαι εγώ η γυναίκα η μοιραία
η πρώτη, η μετέπειτα κι όμως η τελευταία
που τη ζωή σου πως και πάντα κανονίζω
κι έτσι ανάμοιρα και τη δική μου την ορίζω.

Αφού λοιπόν τα πάντα είναι γραμμένα
θα κάνω ότι μου 'ρθει μέσα στο κεφάλι
θα κάνω πράγματα τρελά να ξαναβρώ εσένα
ακόμα και να μπούμε οι δυο σ' ένα μπουκάλι.

.-.-.-.

στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
ερμηνεία: Μελίνα Κανά
δίσκος: Της μέρας και της νύχτας (1992)

Μελίνα Κανά - Αλκοολικά στιχάκια

Kάτι αλκοολικά στιχάκια
πήραν σβάρνα τα σοκάκια
και περιπλανιούνται μόνα
στου Θεούλη το χειμώνα

Tο 'να τα ψιλά του βγάζει
και χαρμάνι αγοράζει
τ' άλλο μπαίνει στο μπαράκι
και μεθάει από μεράκι

Ξέχασε ο ύπνος μου ν' αποκοιμιέται
και τα νοίκια των σωμάτων ξεπουλιέται
στου καφέ τις μηχανές παρηγοριέται
και στη γύρα του με την αυγή απαντιέται

Tην αργία μου ξοδεύω
ρούχο μάλλινο γυρεύω
που 'ναι εδώ κοντά το κρύο
οργισμένο σα θηρίο

Kαι σκαρώνω τα βραδάκια
κάτι αλκοολικά στιχάκια
που τα παρατάω μόνα
στου Θεούλη το χειμώνα

Ξέχασε ο ύπνος μου ν' αποκοιμιέται
και τα νοίκια των σωμάτων ξεπουλιέται
στου καφέ τις μηχανές παρηγοριέται
και στη γύρα του με την αυγή απαντιέται

.-.-.-.

στίχοι: Γιάννης Τσατσόπουλος
μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
ερμηνεία: Μελίνα Κανά
δίσκος: Της μέρας και της νύχτας (1992)

Σωκράτης Μάλαμας - Τα πάγια

Τα βράδια είναι ατέλειωτοι αιώνες μαζεμένοι,
μέσα στον ύπνο το βαθύ πολυταξιδεμένοι,
άλλοι γυρνάνε με το νου και άλλοι στα εμπόδια,
άλλοι ψηλά αρμενίζουνε έχουν φτερά στα πόδια.

Κι εγώ που θέλησα πολλά, έμεινα με τα λίγα,
μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ' ατίθασα,
έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι,
ξέχασα τις αγάπες μου, που μου 'στησαν καρτέρι.

Να 'σαι μονάχος σου, θα πει να είσαι αντρειωμένος,
να μη σε πιάνει πανικός, ούτε κι ο ίδιος ο θεός,
αλλιώς, στα πάγια κολλάς, σέρνεσαι, βρίζεις και πονάς,
αγάπες σε κυκλώνουνε και στο μαντρί σε χώνουνε.

Κι εγώ που θέλησα πολλά, έμεινα με τα λίγα,
μα γρήγορα συνήθισα τα νιάτα μου τ' ατίθασα,
έπλασα κόσμο μυστικό και μπήκα σε λημέρι,
ξέχασα τις αγάπες μου, που μου 'στησαν καρτέρι.

.-.-.-.

στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας
δίσκος: Κύκλος (1993)